غزل شمارهٔ ۸۴ انوری
انوری ابیوردی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
جمالش از جهان غوغا برآورد
مه از تشویر واویلا برآورد
چو دل دادم بدو، جان خواست از من
چو گفتم «بوسه‌ای»، صفرا برآورد
ز بی‌آبی و شوخی در زمانه
هزاران فتنه و غوغا برآورد
غم و تیمار عشقش عاشقان را
هم از دین و هم از دنیا برآورد
ندیدم از وصالش هیچ شادی
فراق او دمار از ما برآورد
همه توقیع‌ها را کرد باطل
لبش از مُشک چون طغری برآورد
همی ساز انوری با درد عشقش
که خلق از عشق او آوا برآورد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و تاثیری است که زیبایی و عشق معشوق بر عاشق می‌گذارد. شاعر از کشش فراوان قلبش به سوی معشوق صحبت می‌کند و بیان می‌کند که با دادن دل به معشوق، جانش نیز تحت فشار قرار می‌گیرد. او از فتنه‌ها و مشکلاتی که ناشی از عشق و دوری معشوق است، صحبت کرده و می‌گوید که حتی در دیدار با معشوق نیز شادی‌ای نمی‌یابد و تنها غم و دلتنگی با اوست. حسرت عاشقانه و درد ناشی از فراق، اضطراب و بی‌قراری را در دل عاشقان به وجود می‌آورد. در نهایت، شاعر به تاثیر عمیق عشق بر افراد و جامعه اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق او الهام‌بخش دیگران نیز بوده است.