غزل شمارهٔ ۸۹ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به موضوع عشق و غم ناشی از آن می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که دل هرگز از عشق محبوبش سیر نمی‌شود و با هیچ کس دیگر هم آرام نمی‌گیرد. او از اشک‌ها و دردهایی که به خاطر محبوبش دارد سخن می‌گوید و می‌فهماند که غم‌هایش بسیار بیشتر از آن چیزی است که قابل تحمل باشد. صبر در برابر چنین غم‌هایی بی‌معنی است و هر غمی که از دل برمی‌آید، واقعی و جدی است. شاعر در نهایت می‌گوید که اگر غم عشق واقعی باشد، دل هرگز به اختیار خود از آن رها نمی‌شود.