شمارهٔ ۱۰۰ انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
نیامدست مرا خویشتن دگر مردم
از آن زمان که بدانسته‌ام که مردم چیست
گرم نشان دهی از روی مردمی چه شود
چو بخت نیک نشانت دهم که مردم کیست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به احساس تنهایی و عدم ارتباط با دیگران اشاره می‌کند. از زمانی که مفهوم "مردم" را درک کرده است، احساس می‌کند که خود را از دیگران جدا دیده و در پی نشانه‌هایی از انسانیت و همدلی در دیگران است. او در انتظار شانس و بخت نیک است تا بتواند واقعیات انسانی را بهتر بشناسد.