شمارهٔ ۹۷ - در قناعت انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
به خدایی که معول به همه چیز بدوست
به رسولی که چو ایزد بگذشتی همه اوست
که به اقطاع نخواهم نه جهان بلکه فلک
نه فلک نیز مجرد فلک و هرچه دروست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به خداوندی اشاره می‌کند که به همه چیز حاکم است و به پیامبری که نماینده اوست. او می‌گوید که برای خواسته‌هایش نه تنها به دنیا یا سماوات بسنده نخواهد کرد، بلکه به چیزی فراتر از این‌ها می‌اندیشد. در واقع، شاعر به جستجوی حقیقتی عمیق‌تر از دنیا و آسمان‌ها پرداخته است.