شمارهٔ ۱۵۴ - در مذمت خزانه‌دار سلطان گفته و چون با هر گنجی ماریست تعبیر از خزانه‌دار به حیه کرده است انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای شاه جهان حیهٔ صندوق خزانت
از هرچه نه خاص تو شود بانگ برارد
وانجا که فتد مال تو در معرض قسمت
دنبک زند و حق طمعها بگزارد
یکماه دگر گر ندهی سوزن عدلش
حقا که گر آن حیه ترا جبه گذارد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از پادشاه می‌خواهد که مراقب خزانه و دارایی‌های خود باشد و به عدالت توجه کند. او هشدار می‌دهد که اگر پادشاه از عدالت غافل شود، عاقبت خوبی نخواهد داشت و ممکن است مشکلاتی برایش پیش آید. شاعر بر اهمیت توجه به اموال و جلوگیری از طمع‌ورزی تأکید می‌کند.