شمارهٔ ۱۶۹ انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
به خدایی که آب حکمت او
از دل خاک می‌دماند ورد
دست تقدیر او ز دامن شب
بر رخ روز می‌فشاند گرد
که رهی در فراق وصلت تو
زندگانی نمی‌تواند کرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به خدایی اشاره می‌کند که حکمتش مانند آب از دل خاک می‌جوشد و تقدیرش بر زندگی انسان‌ها تأثیر می‌گذارد. او بیان می‌کند که فردی که از وصل محبوبش دور است، نمی‌تواند زندگی را ادامه دهد و دچار عذاب و فراق خواهد بود.