نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۱۷۷ - در صفت کسب کمال ومذمت ابناء عصر انوری

انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: مفتعلن فاعلات مفتعلن فع (منسرح مثمن مطوی منحور)

هر که به ورزیدن کمال نهد روی

شیوهٔ نقصان ز هیچ روی نورزد

زلزلهٔ حرص اگر زهم ببرد کوه

گرد قناعت بر آستانش نلرزد

رفعت اهل زمانه کسب کند زانک

صحبت اهل زمانه هیچ نه ارزد

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به اهمیت تلاش برای رسیدن به کمال و خودسازی اشاره دارد. شاعر می‌گوید کسی که به دنبال کمال است، هرگز به نقص و کمبود اعتنا نمی‌کند. حتی اگر حرص و طمع قدرتی مانند زلزله داشته باشد، قناعت و اکتفا به داشته‌ها او را نلرزاند. همچنین، او به این نکته اشاره می‌کند که برتری و موفقیت در زندگی از هم‌نشینی با اهل زمانه به دست نمی‌آید و نباید به این مساله زیاد اهمیت داد.