شمارهٔ ۱۷۸ - در مدح ملک‌الشرق علاء الدین محمد امیر کوه انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم)
امیرالجبال آنکه با جاه جودش
نه گردون براند نه دریا ستیزد
چو دست گهر بار او نیست گردون
به پرویزن ابر گوهر چه بیزد
پلنگ خلافش نزد هیچ کس را
که درحال موش اجل برنمیزد
فلک ساغر ماه نو پیش دارد
که از جام همت جراعی بریزد
مگر سیم سیماب شد دستش آتش
هر آنجا که این آمد آن می‌گریزد
که از موج دریای دستش کم آمد
که گوید که از کوه دریا نخیزد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف شخصیت و ویژگی‌های امیرالجبال می‌پردازد. او شخصیتی بزرگ و با جودت دارد که نه تنها با قهرمانی‌هایش بر آسمان و دریا تسلط می‌یابد، بلکه توانایی او به حدی است که آثارش بر سرنوشت دیگران هم تأثیر می‌گذارد. شاعر به قدرت و عظمت او اشاره کرده و می‌گوید که هیچ انسانی نمی‌تواند در برابر او بایستد. حتی آسمان و دریا از او فرار می‌کنند و به دلیل نیروی او از موش و جانوران دیگر نیز هراسان‌اند. در نهایت، شعر تأکید می‌کند که امیرالجبال در پیروزی و دستاوردهایش، همچون یک کوه است و هیچ چیز نمی‌تواند مانع او شود.