شمارهٔ ۱۸ - در هجا گوید انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
می‌نبینی که روزگار چه کرد
به فلک برکشید دونی را
بر سر آدمی مسلط کرد
آنچنان خر فراخ کونی را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به این موضوع اشاره دارد که روزگار چگونه افراد بی‌ارزش و ناچیز را به مقام‌های بالا می‌برد و بر آدم‌هایی با شخصیت و ارزش، سلطه می‌دهد. به نوعی از ناهماهنگی و بی‌عدالتی در جامعه سخن می‌گوید.