شمارهٔ ۲ انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
انوری چون خدای راه نمود
مصطفی را به نور لوشینا
برد قدرش به دولت فرقان
پای بر فرق گنبد مینا
نور عرشش به عرش سایه فکند
چون تجلی به سینهٔ سینا
مسکن روح قدس شد دل او
نی دل تنگ بوعلی سینا
سخن از شرع دین احمد گو
بی‌دلا ابلها و بی‌دنیا
چشم در شرع مصطفی بگشا
گر نه‌ای تو به عقل نابینا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به تمجید از مقام و شخصیت پیامبر اسلام، مصطفی (ص)، می‌پردازد. شاعر، انوری، به نورانی بودن وجود پیامبر اشاره می‌کند و او را با خداوند مقایسه می‌کند. همچنین به اهمیت علم و دین در زندگی انسان‌ها و لزوم پیروی از آموزه‌های پیامبر اشاره کرده و کسانی را که از دیدن حقیقت دورند، مورد انتقاد قرار می‌دهد. در نهایت، او دعوت به آگاهی و بینش در مسائل دینی می‌کند تا انسان‌ها روشنی را درک کنند.