شمارهٔ ۲۱۰ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به دوستی اشاره می‌کند که داستانی از کتابی درباره تاریخی مشخص می‌خواند. در این داستان، یک شخص ثروتمند و یک پادشاه اقداماتی انجام می‌دهند که نشان‌دهنده قدرت و ثروت آن‌هاست. شاعر به دوستش می‌گوید که این روایت‌ها واقعاً قابل اعتماد نیستند و نباید به راحتی بر زبان آورده شوند، زیرا این افراد از نسل کسانی هستند که دیگر وجود ندارند و از میان رفته‌اند.