شمارهٔ ۳۰۶ انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ای فلک پیش قدر تو ناقص
وی جهان پیش دست تو درویش
دولتت را زوال بیگانه
مدتت را خلود آمده خویش
در بزرگی ز روی نسبت و قدر
ذاتت از کل آفرینش بیش
حلم تو زود عفو دیر عتاب
حزم تو پیش بین دوراندیش
دوش در پیش خدمت تو که باد
آسمانش به خدمت آمده پیش
آن تجاوز نکرده‌ام که توان
داشت جایز به هیچ مذهب و کیش
هیچ دانی چگونه خواهم خواست
عذر بی‌خردگی و مستی خویش
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ستایش بزرگی و قدرت خداوند و جهان اشاره دارد. شاعر از نقص و درویشی جهان نسبت به عظمت و قدرت الهی سخن می‌گوید و به خلود و دوام دولت الهی اشاره می‌کند. او بر این نکته تأکید دارد که ذات خداوند از تمام آفرینش برتر است و حلیم و عاقل است. همچنین شاعر به نیایش و درخواست عذر از خداوند به خاطر بی‌خبری و نادانی خود می‌پردازد. در کل، شعر به رابطه برتر و فزونی وجود خداوند نسبت به همه چیز و همچنین نیاز انسانی به عذرخواهی از او اشاره دارد.