نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۳۱۳ - در مطایبه انوری

انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

هرکه مخلوق را کند خدمت

چون بود حر و فاضل و مرزوق

عمر باید که بگذراند خوش

پیش مخلوق با می و معشوق

پس از این در تهی نیاید نیز

از زر و جامه کیسه و صندوق

چون ز خدمت به کف نیاید این

... خر در ... زن مخلوق

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر می‌گوید هر کسی که به مخلوق خدمت کند، ارزشمند و مورد تقدیر خواهد بود. عمر باید به خوشی گذرانده شود و با عشق و شادابی در کنار دیگران زندگی کرد. پس از مرگ، کسی به ثروت و دارایی‌های مادی نیاز ندارد و این چیزها همراه او نمی‌آید. در نهایت، خدمت به دیگران ارزش واقعی زندگی است.