شمارهٔ ۳۱۴ - تعریف شراب کند انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
غذای روح بود بادهٔ رحیق‌الحق
که لون او کند از لون دور گل راوق
به طعم تلخ چو پند پدر ولیک مفید
به نزد مبطل باطل به نزد دانا حق
حلال گشته به احکام عقل بر دانا
حرام گشته به فتوی شرع بر احمق
به رنگ زنگ زداید ز جان اندهگین
همای گردد اگر جرعه‌ای بیابد بق
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این متن به توصیف باده‌ای می‌پردازد که غذای روح است و به ذهن انسان عمق و رنگ می‌بخشد. طعم این باده، با وجود تلخی‌اش، به عنوان پندی مفید در نظر گرفته می‌شود، به‌ویژه برای افرادی که به حقیقت می‌نگرند. در حالی که برای ناآگاهان، می‌تواند بی‌معنی و بی‌مصرف به نظر برسد. این باده از نظر عقل و دانش حلال است، اما بر اساس فتوی‌های شرعی برای نادانان حرام محسوب می‌شود. همچنین، این نوشیدنی می‌تواند اندوه را از روح انسان بزداید و انسان را به مرحله‌ای دیگر، همچون پرنده‌ای آزاد و سبک‌بال، برساند.