شمارهٔ ۳۳۰ - الب ارغو یکی از ممدوحان حکیم را میل کشیدند در آن باب گفته است انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
شاها بدیده‌ای که دلم را خدای داد
در دیدهٔ تو معنی نیکو بدیده‌ام
چون کردگار ذات شریفت بیافرید
گفت ای کسی که بر دو جهانت گزیده‌ام
راضی بدان نیم که به غیری نگه کنی
زیرا که از برای خودت پروریده‌ام
چشم جهانیان ز پی دیدن جهان
وان تو بهر دیدن خویش آفریده‌ام
تکحیل آن ز هیچ‌کس اندر جهان مدان
کان کحل غیرتست که من درکشیده‌ام
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی و صفات والای محبوبش می‌پردازد. او می‌گوید که در نگاه محبوبش معانی نیکو را یافته و خود را به چشم‌روشنی او وابسته می‌داند. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که خداوند محبوب را با هدفی خاص آفریده و او را برای دیدن زیبایی‌های جهان و خود خلق کرده است. همچنین، او برتری محبوب را نسبت به دیگران تأکید می‌کند و بر این امر که هیچ کس دیگری نمی‌تواند به اندازه او از زیبایی محبوب بهره‌مند شود، تأکید می‌کند. در نهایت، شاعر نشان می‌دهد که تنها عشق و غیرت اوست که محبوب را از دیگران متمایز می‌کند.