شمارهٔ ۳۶۵ - در اشتیاق انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
به خدایی که در موجودات
جز به امرش نمی‌شود منظوم
که بماندم چو قالبی بی‌روح
تا ز دیدار تو شدم محروم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به خدایی اشاره می‌کند که در عالم هستی جز به اراده‌اش هیچ چیزی وجود ندارد. شاعر از حالتی سخن می‌گوید که مانند یک قالب بی‌روح باقی مانده و از دیدار حق محروم است.