شمارهٔ ۴۶۴ - در تهنیت انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)
ای خداوندی که بر روی زمین فرمان تو
چون قضای آسمان شد نافذ فی کل شیی
پیش قدرت پشت گردون از تواضع داده خم
نزد رایت روی خورشید از خجالت کرده خوی
سرو آزاد ار قبول بندگی یابد ز تو
پای تا سر هم در آن ساعت کمر بندد چو نی
نقشبند کل ز تاثیر صبای لطف تو
بوستان را نقش نیسان بندد اندر ماه دی
شاد زی کامروز در اقطاع عالم سر به سر
ای بسیطش سیر فرمان تو صد ره کرده طی
دوستان و دشمنانت در دو مجلس می‌کنند
هردو سنگ‌انداز و سنگ اندازهٔ آن تا به کی
دشمنانت تا به روز حشر سنگ‌انداز عیش
دوستانت تا به روز عید سنگ انداز می
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ستایش خداوند و بیان عظمت و قدرت او می‌پردازد. شاعر از قدرت خداوند می‌گوید که بر روی زمین و آسمان تسلط دارد و همه چیز تحت فرمان اوست. او به تواضع مخلوقات مقابل خدا اشاره می‌کند و می‌افزاید که حتی سروهای آزاد نیز اگر نعمت بندگی خدا را بپذیرند، در برابر او خم می‌شوند. در ادامه، شاعر به تأثیر لطف خدا بر طبیعت و زیبایی‌های زمین اشاره می‌کند و چگونگی نقش‌آفرینی او را در زندگی موجودات بیان می‌کند. در نهایت، او به دو دسته از افراد یعنی دوستان و دشمنان خدا اشاره می‌کند که هر یک به نوعی علیه هم سعی در سنگ‌اندازی دارند، و این دلالت بر دوگانگی در رفتار انسان‌ها دارد.