شمارهٔ ۵۱ - در آرزومندی انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
به خدایی که روز را دامن
با گریبان شب گره کردست
پشت چرخ از نهیب تیر قضا
جفته همچون کمان به زه کردست
کارزوی توام جهان فراخ
تنگ چون حلقهٔ زره کردست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به خدایی اشاره می‌کند که روز و شب را به هم می‌بافد و به تصویری زیبا از چرخش تقدیر می‌پردازد. او بیان می‌کند که با وجود آرزوهای بزرگش، جهانی که در آن زندگی می‌کند برایش تنگ و محدود است. به طور کلی، شعر به تضاد میان بزرگی آرزوها و محدودیت‌های جهان اشاره دارد.