شمارهٔ ۵۳ - قطعهٔ زیر را به خواجه اسحاق پدر خواندهٔ خود فرستاده انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
مرا مقصود فرزندان آدم
ز فرزندان صدق خود شمردست
خداوند اوحدالدین خواجهاسحق
که گیتی با بزرگیهاش خردست
گرش بینی بگو ای آنکه پایت
ز رتبت پایهٔ گردون سپردست
خبر داری که فرزند عزیزت
چه پای امروز در خواری فشردست
ز پای اندر میفکن دست گیرش
که اندر پایمال و دست بردست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به اهمیت و مقام فرزندان آدم اشاره میکند و از خداوند، که در جهان بزرگ است، یاد میکند. او از خواجه اسحق به عنوان یک شخصیت بزرگ یاد کرده و به او توصیه میکند که از وضعیت فرزند عزیزش آگاه باشد که امروز در حال ذلت و خواری است. شاعر از او میخواهد که به یاری فرزندش بشتابد و او را از وضعیتِ نامناسبش نجات دهد.