نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۵۳ - قطعهٔ زیر را به خواجه اسحاق پدر خواندهٔ خود فرستاده انوری

انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

مرا مقصود فرزندان آدم

ز فرزندان صدق خود شمردست

خداوند اوحدالدین خواجه‌اسحق

که گیتی با بزرگیهاش خردست

گرش بینی بگو ای آنکه پایت

ز رتبت پایهٔ گردون سپردست

خبر داری که فرزند عزیزت

چه پای امروز در خواری فشردست

ز پای اندر میفکن دست گیرش

که اندر پایمال و دست بردست

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به اهمیت و مقام فرزندان آدم اشاره می‌کند و از خداوند، که در جهان بزرگ است، یاد می‌کند. او از خواجه اسحق به عنوان یک شخصیت بزرگ یاد کرده و به او توصیه می‌کند که از وضعیت فرزند عزیزش آگاه باشد که امروز در حال ذلت و خواری است. شاعر از او می‌خواهد که به یاری فرزندش بشتابد و او را از وضعیتِ نامناسبش نجات دهد.