شمارهٔ ۶۲ انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
گشته‌ام بی‌نظیر تا که ترا
به عنایت به سوی من نظرست
که مرا در وفای خدمت تو
نه به شب خواب و نه به‌روز خورست
خاک سم ستور تو بر من
بهتر از توتیای چشم سرست
زانکه دانم که پیش همت تو
آفرینش به جمله بی‌خطرست
شعرم اندر جهان سمر زان شد
که شعار تو در جهان سمرست
زاتش عشق سیم نیست مرا
خاطرم لاجرم چو آب زرست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر شاعر از عشق و ارادت عمیق خود به محبوب صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که برای جلب نظر محبوب خود و خدمت به او، به سختی تلاش کرده و از خواب و خوراک خود می‌گذرد. شاعر اعتراف می‌کند که خاک پای محبوب برای او ارزشمندتر از هر چیزی است و می‌داند که در کنار محبوب، زندگی بدون خطر است. او همچنین به تأثیر شعار محبوب بر زندگی‌اش اشاره می‌کند و در نهایت، عشقش را به عنوان گوهری ارزشمند تشبیه می‌کند.