شمارهٔ ۷۶ - لطیفه انوری
انوری ابیوردی / مقطعات / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای سروری که کوکبهٔ کبریات را
کمتر جنیبت ابلق ایام سرکشست
رای تو در نظام ممالک براستی
تیری که جیب گنبد گردونش ترکشست
اکنون که از گشاد فلک بر مسام ابر
پیکان باد را گذر تیر آرشست
وز برف ریزه گوشهٔ هر ابر پاره‌ای
تیغست گوییا که به گوهر منقشست
برحسب حال مطلع شعری گزیده‌ام
واورده‌ام به صورت تضمین و بس خوشست
گویم کسی که چهرهٔ روزی چنین بدید
خاصه چنین که طرهٔ شبها مشوشست
بر خاطرش هر آینه این شعر بگذرد
کامروز وقت باده و خرگاه و آتشست
چندان بقات باد ز تاثیر نه سپهر
کاندر زمانه طبع چهار و جهت ششست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این شعر به توصیف و ستایش قدرت و عظمت حاکمی می‌پردازد که در میان ناملایمات زمانه هنوز با قدرت و تدبیر عمل می‌کند. او به زیبایی به تصویر کشیده که چگونه حاکم مانند تیر از گنبد آسمان به سمت حقایق حاکمیت می‌زند و در این میان، اشاره به تأثیر باد و باران نیز دارد. شاعر با تأکید بر زیبایی‌های طبیعی و احوالاتی که در این تصاویر قابل مشاهده است، دعوت می‌کند تا در چنین لحظاتی، از لذت‌ها و زیبایی‌های زندگی استفاده کنیم و شب‌های آرام را به خاطر بیاوریم. این شعر به نوعی ستایش از قدرت حاکم و همچنین تأمل در زیبایی‌های لحظه‌ای زندگی است.