شمارهٔ ۸۲ - ستایش بزم مخدوم کند انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی مجلس یا محفل خاصی صحبت می‌کند که بهشتی جاودان و منبع حکومت و دین است. این مکان به عنوان جایگاهی بین انسان و جان توصیف شده و بلندی‌اش با آسمان مقایسه می‌شود. صحن آن امن و آرام بوده و رازهایی در موسیقی و هنر آن نهان است. سقف مجلس صداهایی را از دور به گوش می‌رساند و در ساغرهای آن، زیبایی خورشید درخشان است. این مجلس به نوعی نماد زمین و جهان به شمار می‌آید و نشانی از قدرت و خوشبختی است که به وزیری نشاندهنده‌ی پادشاهی تعلق دارد.