رباعی شمارهٔ ۱۷۱ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از زیبایی‌های بهار سخن می‌گوید. او توصیف می‌کند که دوستان و یاران، مانند گل‌ها، با بهار به دنیا آمده و هرکدام به مدت کوتاهی رنگ و طعم خاصی به زندگی می‌دهند. اما پس از آن، به تدریج، هر یک از آن‌ها به تنهایی از بین می‌روند. این تصویرگری احساس گذرا بودن و زودگذر بودن زیبایی زندگی را به نمایش می‌گذارد.