رباعی شمارهٔ ۱۹۳ انوری
انوری ابیوردی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دوشم ز فراق تو همه شیون بود
چشمم چو پر از خون شده پرویزن بود
بر هر مژه خونی که مرا درتن بود
چون دانهٔ نار بر سر سوزن بود
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر از درد فراق و غم ناشی از دوری محبوب خود سخن می‌گوید. او به شدت احساساتی است و چشمانش پر از اشک و خون شده است. هر قطره‌ی خون او مانند دانه‌ای بر سر سوزن، کوچک و در عین حال پرمعناست. این شعر به خوبی حس ناامیدی و عاطفی شدید شاعر را به تصویر می‌کشد.