رباعی شمارهٔ ۲۰۵ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این بیت، شاعر از درد و رنجی که زندگی به او تحمیل کرده سخن می‌گوید و احساس ناامیدی می‌کند. او می‌گوید که زمانه (فلک) پرده رازهایش را برداشته و امیدش را از او گرفته است. در نهایت، به دل خود توصیه می‌کند که از این وضعیت فاصله بگیرد، زیرا به نظرش راهی برای فرار از این درد وجود ندارد.