رباعی شمارهٔ ۲۴۶ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت به توصیف احساسات عمیق و متناقض عاشقانه می‌پردازد. شاعر به دل خود اشاره می‌کند که در کنار شمع عشق، اشک و غم را آغاز کرده است. عشق را به عنوان یک پدیده کهنه معرفی می‌کند که دوباره تازه شده و محنت‌هایی که به نظر می‌آمدند گذرا، دوباره به یادآورده شده‌اند. این ابیات نمایانگر پیچیدگی‌های عشق و غم ناشی از آن است.