رباعی شمارهٔ ۲۵۷ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به این موضوع اشاره دارد که اگر انسان به بندگی و عبودیت خدای خود نپردازد، از نعمت‌ها و لذات دنیا (مانند ملک و دولت) نیز بهره‌مند نخواهد شد. شاعر از مخاطب می‌خواهد که به عنوان یک انسان بیدار و هوشیار، به دنیای معنوی و خوشبختی‌های حقیقی بپردازد و از زندگی مادی و دنیوی، که ممکن است موقتی و فانی باشد، فاصله بگیرد. در نهایت، او به خویشتن‌داری و جستجوی معنای عمیق‌تری از زندگی دعوت می‌کند.