رباعی شمارهٔ ۲۶۵ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حس شرم و ناامیدی خود صحبت می‌کند. او از حالت بی‌سنگینی و دلتنگی‌اش ناراحت است و از خداوند می‌خواهد که شرم او را به خاطر بی‌شرمی‌اش رفع کند تا از ننگی که احساس می‌کند رهایی یابد. خلاصه این است که شاعر به دنبال راهی برای رهایی از احساس ننگ و ناامیدی‌اش است.