رباعی شمارهٔ ۲۸۶ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این چند خط به ستایش مقام و جایگاه انسان به عنوان مظهر وجود و بینش در عالم هستی پرداخته است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که انسان، جوهره‌ی اصلی خلقت و دلیل وجود سایر مخلوقات است و بر این باور است که هیچ شکی در خلقت انسان وجود ندارد. به عبارتی، انسان به عنوان محور و معنای جهان، گوهری از عالم هستی به شمار می‌آید.