رباعی شمارهٔ ۳۴۳ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به زیبایی و جذابیت محبوبش اشاره می‌کند که زلف‌هایش مانند ریسمان‌های نازکی او را به خود می‌کشد. او بیان می‌کند که هر کسی در شهر دل و جانش را به او داده و قبل از اینکه نتواند خود را کنترل کند، بهتر است که اندکی زیر کلاهش اعتراف به عشقش را پنهان کند.