رباعی شمارهٔ ۳۶۳ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر بیان می‌کند که وقتی هیچ آب و نیکویی برای محبوبش باقی نمانده و در چشمان او به اندازه خاک بی‌ارزش شده است، باز هم روز و شب در عذاب و آتش خواهد بود. این عذاب ناشی از ترس او از این است که مبادا باد و زمان، محبوبش را تحت تأثیر قرار دهد.