رباعی شمارهٔ ۴۲۷ انوری
انوری ابیوردی / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
صدرا چو تو چشم آسمان بیند نی
خورشید به پایهٔ تو بنشنید نی
آنجا که تو دامن کرم افشانی
از خاک به جز ستاره کس چیند نی
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به توصیف زیبایی و عظمت صدرا می‌پردازد. شاعر می‌گوید وقتی صدرا به آسمان می‌نگرد، انگار خورشید به او تکیه داده است. در جایی که او بخشندگی و کرم را پخش می‌کند، هیچ‌کس جز ستاره‌ها نمی‌تواند از خاک چیزی برچیند. در واقع، شاعر به مقام و جایگاه بالای صدرا اشاره می‌کند و او را با زیبایی‌های آسمانی مقایسه می‌کند.