رباعی شمارهٔ ۴۴۳ انوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به تمجید از ویژگی‌های خاص و بی‌نظیر یک فرد می‌پردازد. او بیان می‌کند که اگر صورت و فطرت تو را نگریسته نشود، هیچ دورانی در جهان به موجودیتی چون تو دست نخواهد یافت. همچنین، هرچند که ممکن است همه چیز در جهان متعلق به تو باشد، اما هیچ وجودی نمی‌تواند به عظمت و جایگاه تو برسد.