شمارهٔ ۱۲ - شکنج طره عارف قزوینی
عارف قزوینی / غزل‌ها / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
شکنجِ طُرّهٔ زلفت شکن شکن شده است
دلم شکنجه در آن زلف پُر شکن شده است
نماند قوتِ رفتن ز ضعف با این حال
عجب که سایهٔ من بارِ دوشِ تن شده است
نمود لاغرم از بس که دردِ هجرانش
به جانِ دوست تهی تن ز پیرهن شده است
به کوی یار رود دل ز من نهان هر شب
امان ز بختِ من این هم رقیبِ من شده است
نماند در قفس از من به غیر مشتِ پری
چه سود اگر قفسم باز در چمن شده است
از آن زمان که در آیینه دید صورتِ خویش
هزار شکر گرفتارِ خویشتن شده است
بسوخت شمع چو پروانه را در آتشِ عشق
ببین چگونه گرفتارِ خویشتن شده است
خوشم که فقر به من تاجِ سلطنت بخشید
از این به بعد شهنشه گدای من شده است
صدای عارف پُر کرد صفحهٔ آفاق
به این جهت غزلش نقلِ انجمن شده است
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر حاوی احساسات عمیق عاشقانه و درد ناشی از جدایی است. شاعر به زیبایی از شکنجه‌های روحی ناشی از دوری محبوب و همچنین رنج و ضعف خود صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که عشق او را به شدت تحت فشار قرار داده و حتی سایه‌اش به سنگینی بار بر دوش او تبدیل شده است. در عین حال، او از فقر خود به عنوان نوعی سلطنت یاد می‌کند و به زیبایی‌ای در این وضعیت مشغول است. در نهایت، او از تأثیرات عارفانه و عرفانی عشق و شاعرانگی یاد می‌کند که بر جامعه تأثیر گذاشته است.