شمارهٔ ۸ - اندیشه وصل عارف قزوینی
عارف قزوینی / غزل‌ها / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
از سر کوی تو یک چند سفر باید کرد
ز دل اندیشهٔ وصل تو به در باید کرد
ماه رخسار تو گر سر زند از عقرب زلف
صنما گردش یک دور قمر باید کرد
در ره عشق بتان دست ز جان باید شست
طی این وادی پر خوف و خطر باید کرد
بر سر کوه ز دست تو مکان باید جست
گریه از دست غمت تا به سحر باید کرد
پیش از آنی که جهان گِل نکند دیدهٔ من
مشت خاکی ز غم یار به سر باید کرد
در قمار ره عشقش سر و جان باید باخت
عمدا اندر سر این کار ضرر باید کرد
چشم مستش ز مژه تیر بر ابرو پیوست
ترک مست است و کماندار حذر باید کرد
عارفا گوشهٔ عزلت مده از کف که دگر
از همه خلق جهان صرف نظر باید کرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و درد و رنج ناشی از آن است. شاعر بیان می‌کند که برای رسیدن به وصل محبوب، باید سفرهای زیادی انجام داد و از دل بر آرزوها دست برداشت. او از زیبایی‌های محبوب خود می‌گوید و تأکید می‌کند که در مسیر عشق، باید خطرات زیادی را تحمل کرد. شاعر به احساساتش اشاره کرده و می‌گوید که باید گریه کند و غم یار را به دوش بکشد. همچنین، او از اهمیت باختن در قمار عشق و رهانیدن خود از دنیا می‌گوید و در نهایت نصیحت می‌کند که عارفان نباید از تنهایی و عزلت دست بردارند و باید از دنیای مادی صرف‌نظر کنند.