شمارهٔ ۳ - قافله سالار دل عارف قزوینی
عارف قزوینی / غزل‌ها / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
تا گرفتار بدان طره طرار شدم
به دوصد قافله دل، «قافله سالار» شدم
گفته بودم که به خوبان ندهم هرگز دل
باز چشمم به تو افتاد و گرفتار شدم
به امید گل روی تو نشستم چندان
تا که اندر نظر خلق جهان خار شدم
خرقه من به یکی جام: کسی وام نکرد
من از این خرقه تهمت زده بیزار شدم
سرم از زانوی غم راست نگردد چه کنم
حال چندی‌ست که سرگرم بدین کار شدم
گاه در کوی خراباتم و گه دیر مغان
من در این عاقبت عمر چه بی‌عار شدم
نرگس اول به عصا تکیه زد آنگه برخاست
گفت آن چشم سیه دیدم و بیمار شدم
نقد جان در طلبش صرف نمودم صد شکر
راحت از طعنه و سرکوب طلبکار شدم
از کف پیر مغان دوش به هنگام سحر
به یکی جرعهٔ می، عارف اسرار شدم
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر از زنجیر عشق سخن می‌گوید که به خاطر زیبایی معشوقش گرفتار آن شده است. او با اشاره به گذشته‌اش، اعتراف می‌کند که باوجود قول به عدم عشق ورزی به دیگران، باز هم تابع چشم‌های زیبای او شده و دل به او داده است. شاعر به حسرت و غم ناشی از این عشق می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه در جستجوی محبت و زیبایی او، به محافل عیش و نوش رفته و به حالتی بی‌عار دچار شده است. در پایان، شاعر از رازهای عشق و معانی عمیق آن یاد می‌کند؛ او به امید رسیدن به معشوقش، جانش را فدای او کرده و آرامش را از طعنه‌ها و انتقادات دیگران طلب می‌کند.