شمارهٔ ۱۱۰۰ آشفتهٔ شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر حس عاشقانه و آرزوی شاعر برای معشوقه‌اش است. شاعر هر شب به یاد معشوق در کوی او سر می‌برد و همچون آینه پیوسته به روی او نگاه می‌کند. او از قدرت سحر و جذبه‌ی معشوق سخن می‌گوید و از اینکه چطور در دل او جا دارد. شاعر از معشوقه‌اش می‌پرسد که به کجا می‌روی و به یاد او، چشمانش پر از اشک می‌شود. او به میکده‌ای که در آنجا با معشوقه‌اش است اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ کس غیر از او برایش اهمیت ندارد. شاعر خود را همچون عودی می‌داند که اگر سوخته باشد، هنوز بوی خوشی از خود دارد. او از دل و سینه‌اش می‌پرسد که آیا آنها نیز بی‌احساسند و در آخر به محتسب توصیه می‌کند که به عاقبت کار خود بیندیشد و بر اهمیت عشق و یاد علی تاکید می‌کند. در نهایت، شاعر از عشق و ارادت خود به معشوق یاد می‌کند.