شمارهٔ ۱۱۸۹ آشفتهٔ شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که از شراب خاصی به او بدهد که سال‌ها در شیشه مانده است. او با اشاره به تلخی زندگی، می‌گوید که به خاطر آن طعم شیرین شیرین‌بیان را می‌آشامد. عشق را جدی می‌گیرد و می‌گوید که در عشق، خرد معنی ندارد و عشق خود معلم روح انسان است. او به شور و شوق عاشقان اشاره می‌کند که جانشان را برای عشق فدا کرده‌اند. در ادامه، شاعر به نور روز و تأثیر آن بر زمین می‌پردازد و بیان می‌کند که نمی‌توان عشق را در محدودیت‌های دنیوی گنجاند. او به واژه‌هایی چون حق پرستی و ایمان اشاره می‌کند و می‌گوید که عمل انسان‌هایی که دراتخاذ‌های غلط غوطه‌ورند، به درویشی ختم می‌شود. در نهایت، او به عشق حیدر (علی) و ارزش قرآن به عنوان قطب عالم اشاره دارد.