شمارهٔ ۱۹۲ آشفتهٔ شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف درد و عواطف عمیق شاعر می‌پردازد. شاعر از بهبود زخم دل خود سخن می‌گوید و از کمبود نمک‌پاشی (شخصی که دل‌ردهی را تسکین می‌دهد) و محیطی که شادابی و سرخوشی را به ارمغان بیاورد، گله می‌کند. او از وضعیت خود در برابر زاهدان و عرفا، که او را به سوی خانقاه می‌کشند، و همچنین از شدت عشق و جنون ناشی از زلف یار سخن می‌گوید. شاعر به کمبود عشق و یار اشاره می‌کند و از دردهایی که ناشی از این کمبود است، گلایه دارد. در نهایت، او به ثبت عظمت و زیبایی شخصیت مرتضی (علی) در دل خود اشاره کرده و از این می‌پرسد که چنین زیبایی و عشق کجا قابل دستیابی است.