شمارهٔ ۲۱۸ آشفتهٔ شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از تجربه‌ی عشق و جدایی می‌گوید. او به صیاد تشبیه می‌کند که تیرش به قلبش نشسته و عشقش را شکسته است. با تمام نیازش از معشوق خواسته تا کنارش بنشیند، اما او به ناز می‌آید و می‌رود. شاعر از عقلش می‌گوید که به خاطر عشق، خود را به بند کشیده و در نهایت عقلش از دست می‌رود. به خاطر بیداد عشق، دچار زخم‌های باطنی شده و در حین این درد، معشوق باز می‌شود و می‌رود. شاعر از سرخوشی و مستی با نگاهی به عشق و همچنین از دشواری‌های عشق می‌گوید و در نهایت به یاد عهدی می‌افتد که گویی فراموش شده است.