شمارهٔ ۲۲۶ آشفتهٔ شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به زیبایی و جذابیت محبوبی اشاره دارد که زلف و لب او را توصیف می‌کند. شاعر از پریشانی دل و جان خود به خاطر عشق صحبت می‌کند و از سحر و جاذبه‌ای که در چهره محبوب وجود دارد، می‌گوید. او به غم فراق و درد دلش اشاره می‌کند و بیان می‌دارد که هیچ درمانی جز لب‌های معشوق نمی‌تواند او را تسکین دهد. شاعر همچنین به زیبایی و شیرینی چهره محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز نمی‌تواند با زیبایی او در بهشت مقایسه شود. در پایان شعر، شاعر تأکید می‌کند که چشم به غیر محبوب نمی‌تواند بدوزد و تمام خواسته‌هایش در عشق به او نهفته است.