شمارهٔ ۶۳۸ آشفتهٔ شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از عشق و درد دل سخن می‌گوید. او به شمعی اشاره می‌کند که در کاشانه عاشق نورتاب نیست و از گنجی در ویرانه یاد می‌کند که نمی‌آید. شاعر با لبخندی به زلف محبوب نظر می‌فروشد و از بی‌مروتی او گله می‌کند. او قصه دل‌سوزی را روایت می‌کند و می‌گوید که غم جلا را نباید خورد، زیرا عشق ارزش بیشتری دارد. در ادامه به شیخ و میخانه اشاره می‌کند و از حال مستانه عاشق می‌گوید. او از محبوب می‌خواهد که در محفلی او را بپذیرد و به عشقش بسوزد. شاعر به رخسار آتشین محبوب اشاره می‌کند و به پروانه عاشق نسبت به شمع‌ها اشاره می‌کند. در پایان، از محبوب می‌خواهد که بر پیمانه عشق سنگی نیندازد و به یاد حیدر، در دریای عشق به جستجوی مروارید بپردازد.