شمارهٔ ۸۴۳ آشفتهٔ شیرازی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حال و هوای عاشقان و درویشان در میخانه می‌پردازد. شاعر از می‌فروشان می‌خواهد که به تشنگی و نیازمندی او رحم کنند و بر خسته‌ای چون او دل بسوزانند. او از خضر، نماد زندگی و بقا، کمک می‌طلبد تا از این عطش رهایی یابد. شاعر به زیبایی و وفای دوست و مدت زمان طولانی‌اش در کوی می‌خانه اشاره می‌کند و می‌گوید که در این مکان است که او حقیقت را جستجو کرده و عشق را تجربه کرده است. در نهایت، او می‌کده را به عنوان معبدی مقدس معرفی می‌کند، جایی که حقیقت و رحمت در آن جاری است.