شمارهٔ ۸۸۶ آشفتهٔ شیرازی
آشفتهٔ شیرازی / غزلیات / وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)
مبند الفت دلا با ماه رویان
که بی قیدند این زنجیر مویان
فکنده هر طرف صیدی و از حرص
بدنبال دگر صیدند پویان
ازین سودا ندیده جز زیان کس
منه دل را بسودای نکویان
نه ناسور است زخمت ایدل من
نه پرهیزی چرا زین مشک بویان
بشویم چشم اگر از اشک زارم
چو نصرانی بعید خارج شویان
مجو آشفته مهر از خیل ترکان
چو خو کردی تو با این تندخوبان
چو بلبل عندلیب طبعم امشب
به مدح مرتضی گردید گویان
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت افرادی که شبیه به ماه هستند اشاره می‌کند و می‌گوید که این افراد از قید و بندها آزادند. او می‌بیند که عشق به این اشخاص تنها درد و ضرر می‌آورد و از این رو دل خود را به این وسوسه‌ها نمی‌سپارد. شاعر همچنین به این نکته اشاره می‌کند که زخم عشق برای او خطرناک نیست و از بوی مشک این زیبا رویان پرهیز ندارد. او در نهایت، خود را مانند بلبل توصیف می‌کند که به مدح و ستایش شخصیت مرتضی (علیه‌السلام) می‌پردازد.