شمارهٔ ۲۰۶ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به عشق و جنون ناشی از آن اشاره می‌کند و از درد فراق یار می‌نالد. او نمی‌داند چرا محبوبش از او دور شده و در بند زلف او گرفتار است. عاشق با وجود همه رنج‌ها و نصیحت‌های دیگران، به امید وصال یار خوشحال است و به عرفان و زهد بی‌اعتناست. او به زیبایی محبوبش اشاره می‌کند و به این صورت بیان می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند جایگزین عشق واقعی او شود. در نهایت، عشق او به محبوبش همه چیز را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد و حتی دل و دین نیز از او بی‌خبرند.