شمارهٔ ۶۲ اسیری لاهیجی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات به بیان عمق و وسعت احساسات و اندیشه‌های خود می‌پردازد. دریای دلش بی‌نهایت است و هیچ مرزی ندارد. او بیان می‌کند که همه چیز در برابر این عمق احساس مانند ذره‌ای کوچک است. دل انسان تجلی علم و حقیقت خداوند است، و در آن هم نهان‌ها و هم پیداها آشکار شده‌اند. شاعر به نادانی که این واقعیت‌ها را نمی‌فهمد اشاره می‌کند.