شمارهٔ ۱۲ - رباعی عسجدی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر از احساسات شدید خود سخن می‌گوید. او اشاره به مشک سیاه دارد که نمادی از غم و درد اوست. خون دلش در حال جوشیدن است و به یاد شیری می‌افتد که در کودکی بر لبان او بود، ولی حالا آن شیر به دوری و جدایی تبدیل شده و احساساتش از گوشه و کنار وجودش به زوشیدگی رسیده است. به طور کلی، این شعر نشان‌دهنده غم عمیق و یادآوری لحظات شیرین گذشته است.