نغما — خواندن و کشف شعر فارسی

شمارهٔ ۶ - در سخای ممدوح گوید عسجدی

عسجدی مروزی / اشعار باقیمانده / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)

با سرشگ سخای او کس را

ننماید بزرگ رود فرب

یاد کرد از لطیف طبعش بحر

گشت پر در و عنبر اشهب

باگران حلمش آشنا شد کوه

شد مکان عقیق و کان ذهب

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره بخشش و generosity اشاره دارد. در آن، از ویژگی‌های نیکو و لطیف طبیعت سخن می‌گوید و برخورداری از نعمت‌ها و صفات والای فردی را به تصویر می‌کشد. همچنین به فضایل اخلاقی و بزرگی روح اشاره دارد که با سخاوت و حلم خود، جهان را زیباتر می‌سازد و زمین را به مکانی پر از جواهرات و نیکویی تبدیل می‌کند.