شمارهٔ ۱۳۶ حکیم سبزواری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر حاکی از عشق عمیق و دردهای ناشی از دوری معشوق است. شاعر به احساساتی چون دیوانگی، غم، و ناامیدی اشاره می‌کند و بیان می‌کند که دلش همواره تحت تأثیر نور عشق است. او از غم و محنت‌های خود می‌گوید و حس می‌کند که زندگی‌اش به سامان نیست. همچنین، او با یادآوری زیبایی‌های معشوق و آثار محبتش بر دلش، به نوعی تسلیم غم و نگرانی‌ها می‌شود. در پایان، پیام شاعر این است که نباید به ظاهر زندگی و مشکلات توجه کرد، زیرا دلش همچنان به عشق وفادار است.