غزلیات — دیوان اشعار حکیم سبزواری

Name: غزلیات — دیوان اشعار حکیم سبزواری
Author: حکیم سبزواری

حکیم سبزواری / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۴ — رشتهٔ تسبیح بگسستیم ما
شمارهٔ ۲ — ای که پنداری که نَبوَد حشمت و جاهی ترا
شمارهٔ ۷ — ای قد تو سرو بوستان‌ها
شمارهٔ ۵ — دل بسته نقش چهرهٔ دلدار خویش را
شمارهٔ ۶ — از آن زلف پریشانیم چون سنبل پریشان‌ها
شمارهٔ ۱ — اَلا یٰا اَیُّها الْوَرقیٰ ثَریٰ تَثوِی‌ اطْلَعِن عَنْها
شمارهٔ ۳ — تغییری ای صنم بده اطوار خویش را
شمارهٔ ۱۰ — تا جان بتن آید بیا احوالپرس این خسته را
شمارهٔ ۸ — گرفته سبزه و گل روی صحرا
شمارهٔ ۱۵ — کمان شد قامتم از بس کشیدم بار محنت‌ها
شمارهٔ ۱۱ — آمده از خود به تنگ کو سرِ دار فنا
شمارهٔ ۹ — ای نام خوش تو بر زبان‌ها
شمارهٔ ۱۲ — ایزد بسرشت چون گل ما
شمارهٔ ۱۴ — بشکست بسنگ کین پر ما
شمارهٔ ۱۳ — گرمهٔ من برافکنَد، از رخ خود نقاب را
شمارهٔ ۱۸ — وجودش بس ز حق دارد مزایا
شمارهٔ ۱۷ — الا یا نفس قد زموالمطا یا
شمارهٔ ۲۱ — سینه بشوی از علوم زاده سینا
شمارهٔ ۱۹ — گر پریشان حالم او داند لسان حال را
شمارهٔ ۲۰ — الهی بر دلم ابواب تسلیم و رضا بگشا
شمارهٔ ۲۲ — دور از شاه خراسان در بلا
شمارهٔ ۱۶ — شهنشهی طلبی باش چاکر فقرا
شمارهٔ ۲۳ — صبا از ما بگو آن بیوفا را
شمارهٔ ۲۹ — ای ماه جبین سیم غبغب
شمارهٔ ۲۸ — فتادهایم ز غم روزگار درگرداب
شمارهٔ ۳۱ — جلوه گر در پرده آمد آفتاب
شمارهٔ ۲۵ — ساقی بیا که گشت دلارام رام ما
شمارهٔ ۲۶ — تا شدی آینهٔ مهر رخت سینهٔ ما
شمارهٔ ۲۷ — اصحبوا العشق ایها الا صحاب
شمارهٔ ۳۰ — پیوسته مرا ز غم تب و تاب
شمارهٔ ۲۴ — اختران پرتُوِ مشکاتِ دلِ انورِ ما
شمارهٔ ۳۷ — به چار سوق طریقت بجز متاع محبت
شمارهٔ ۳۸ — ای به رَهِ جستجوی نعره‌زنان دوست دوست
شمارهٔ ۳۲ — دل و جانم فدای حضرت دوست
شمارهٔ ۳۳ — باز بلبل لحن موسیقار داشت
شمارهٔ ۳۵ — جرعهٔ ما را ز لعل می پرستش مشکل است
شمارهٔ ۳۴ — ره و رهبر دلا محبت اوست
شمارهٔ ۳۶ — ای من فدای عاشقی هرچندخونخوارمن است
شمارهٔ ۳۹ — گردی از آن رهگذرم آرزوست
شمارهٔ ۴۲ — دمی نه کار زوی مرگ بر زبانم نیست
شمارهٔ ۴۱ — شهر پر آشوب و غارت دل و دین است
شمارهٔ ۴۵ — خرامد از برم آن قد و قامت
شمارهٔ ۴۷ — خطت دمیدو هنوزت سری ز ناز گرانست
شمارهٔ ۴۳ — شورش عشق تو درهیچ سری نیست که نیست
شمارهٔ ۴۴ — ای از صفات گشته هویدا همه صفات
شمارهٔ ۴۰ — خانهٔ دل حریم خلوت اوست
شمارهٔ ۴۶ — نی رحم ترا باین فکار است
شمارهٔ ۵۲ — ای دل نخوری محنت و اندوه که چندت
شمارهٔ ۴۹ — سینه پر ناله و لب خاموش است
شمارهٔ ۴۸ — آن شاه که گاهی نظری سوی گدا داشت
شمارهٔ ۵۰ — ای آفت جان ها خم ابروی کمندت
شمارهٔ ۵۳ — گل آمد بلبلان را این پیام است
شمارهٔ ۵۱ — دل و دین بتی نامسلمان گرفت
شمارهٔ ۵۵ — باغ و گل و مل همه مهیاست
شمارهٔ ۵۴ — دل ز محنت شده خون جام می ناب کجاست
شمارهٔ ۵۷ — باز یار بیوفای ما سر یاریش نیست
شمارهٔ ۵۸ — گودست کشد از ناز این نرگس طنّازت
شمارهٔ ۶۳ — زیبی که بشکل هرنگار است
شمارهٔ ۵۹ — شبی دارم دراز و تیره همچون تار گیسویت
شمارهٔ ۶۲ — چون دست قضا رشته اعمار برشت
شمارهٔ ۶۰ — مرا از عشق دل لبریز خون است
شمارهٔ ۶۱ — ای قبلهٔ حاجات ملک طرف کلاهت
شمارهٔ ۵۶ — هندوی خال رخش باج ز عنبر گرفت
شمارهٔ ۶۵ — ساقی قدحی در ده تقریب و تعلل چیست
شمارهٔ ۶۷ — دل را به تمنّا ز تو دیدار و دگر هیچ
شمارهٔ ۶۸ — جسته‌ام شیرین‌سخن یاری فصیح
شمارهٔ ۶۴ — جام جم مظهر اعظم دل درویشان است
شمارهٔ ۶۶ — ای نقش چکل چو گل محدث
شمارهٔ ۷۱ — ترا دوشینه بر لب جام و غیر اندر مقابل بود
شمارهٔ ۷۰ — تا کی ز غمت ناله و فریاد توان کرد
شمارهٔ ۶۹ — دل و دین می کنی یغما بدین رخ
شمارهٔ ۷۲ — تا بکی یار بکام دگران خواهد بود
شمارهٔ ۷۸ — به محفلی که تو ای چون منی که راه دهد
شمارهٔ ۷۵ — تشنهٔ نوش لبت چشمهٔ حیوان چکند
شمارهٔ ۷۳ — مستانه بیرون تاخته تا عقل و دین یغما کند
شمارهٔ ۷۶ — آنشوخ که با ما بسر کینه وری بود
شمارهٔ ۷۷ — گر راندیم ز بزم و شدی همنشین غیر
شمارهٔ ۷۴ — دل خود تنگ ز غنچه دهنی باید ساخت
شمارهٔ ۷۹ — زمین خوردازمیش دُردی چوچشمش پرخماری شد
شمارهٔ ۸۲ — به این لطافت و رو تازه ارغوان نشود
شمارهٔ ۸۱ — حسن رخی کان تراست ماه ندارد
شمارهٔ ۸۴ — جهان گیرئی کز سیاهی برآید
شمارهٔ ۸۳ — دل بشد از دست یاران فکر درمانش کنید
شمارهٔ ۸۰ — که اندر این کاروان یارب چه کس می‌رفت و می‌آمد
شمارهٔ ۸۶ — بمن گر یک نظر آن ماه زیبا منظر اندازد
شمارهٔ ۸۵ — پارسایان ریائی ز هوا بنشینند
شمارهٔ ۸۷ — خورد چشم سیهت خون مسلمانی چند
شمارهٔ ۹۰ — گل رنگ نگار ما ندارد
شمارهٔ ۹۱ — گر آسمان دو سه روزی بمدعا گردد
شمارهٔ ۸۹ — یار با ما بیوفائی میکند
شمارهٔ ۸۸ — ما ز میخانه عشقیم گدایانی چند
شمارهٔ ۹۲ — در دل از شمع رخش انجمنی ساخته‌اند
شمارهٔ ۹۵ — بر دلم قهر و رضای تو لذیذ
شمارهٔ ۹۴ — دل نبود آن دلی که نه دله باشد
شمارهٔ ۹۳ — هر آنگو دیده بگشاید براو چشم از جهان بندد
شمارهٔ ۱۰۳ — غم از حد برونی دارم امروز
شمارهٔ ۱۰۱ — ریزد عرق ز روی تو یادانه گهر
شمارهٔ ۱۰۲ — ای شعله رخ آتش بدلم در زدهٔ باز
شمارهٔ ۹۶ — سر که ندارد ز تو سودا بگور
شمارهٔ ۹۷ — جاءَ الصَّبا بِعِطر رَیاحین و الزَّهَر
شمارهٔ ۹۸ — روردهٔ میناکشی چشم سیه مستش نگر
شمارهٔ ۱۰۰ — گل می دمد ز شاخ و وزد باد نوبهار
شمارهٔ ۹۹ — رخ است این یا قمر یا آتش طور
شمارهٔ ۱۰۹ — مه آیینه داری است از طلعتش
شمارهٔ ۱۱۱ — ز جهان بود وجود تو غرض
شمارهٔ ۱۰۷ — مدتی شد دل گمگشته نیامد خبرش
شمارهٔ ۱۰۸ — دوش به گوشم رساند نکتهٔ غیبی سروش
شمارهٔ ۱۰۴ — در دام خود کی افکند صیاد عشق اهل هوس
شمارهٔ ۱۱۰ — کم اسی صیاد فی جوالقفص
شمارهٔ ۱۰۵ — غم عشقی ز نشاط دو سرا ما را بس
شمارهٔ ۱۰۶ — بدیدم آنچه در هجر جمالش
شمارهٔ ۱۱۲ — دمیده بر رخ آن نازنین خط
شمارهٔ ۱۱۳ — افسردگانیم از باده کوشط
شمارهٔ ۱۱۶ — جدا شد از بر من یار گلعذار دریغ
شمارهٔ ۱۱۴ — هزاران آفرین بر جان حافظ
شمارهٔ ۱۱۵ — شمع رویش چو برافروخت ببزم ابداع
شمارهٔ ۱۱۷ — ساقی بیا که عمر گران‌مایه شد تلف
شمارهٔ ۱۱۸ — ای بکوی عافیت برداشته آهنگ عشق
شمارهٔ ۱۱۹ — نقش دیوان قضا آیتی از دفتر عشق
شمارهٔ ۱۲۶ — فلک دوران زند بر محور دل
شمارهٔ ۱۲۷ — ای قامت تو سرو لب جویبار دل
شمارهٔ ۱۲۰ — دل هیکل توحید است دل مظهر ذات حق
شمارهٔ ۱۲۲ — به تیغم گرنمائی سینه صد چاک
شمارهٔ ۱۲۴ — زدی مشاطهات شانه به سنبل
شمارهٔ ۱۲۱ — هان وامگیر رخش طلب یکزمان ز تک
شمارهٔ ۱۲۳ — ای که ریزی بدل ریشم از آن حقه نمک
شمارهٔ ۱۲۵ — چه شوری بود یاران بر سر دل
شمارهٔ ۱۳۲ — شد وقت آنکه باز هوای چمن کنم
شمارهٔ ۱۳۱ — علی صدغ لیلی تهب النسیم
شمارهٔ ۱۳۴ — گرم صدبار می‌رانی مدامت مدح‌گو باشم
شمارهٔ ۱۳۵ — فغان که سخت به افسوس می رود ایام
شمارهٔ ۱۳۰ — ترا چون مهر با غیر است و اسرار نهانی هم
شمارهٔ ۱۲۹ — دهید شیشهٔ صهبای سالخورده بدستم
شمارهٔ ۱۳۳ — تحمل از غم تو یا ز روزگار کنم
شمارهٔ ۱۲۸ — هست در سینه سل بدیده سبل
شمارهٔ ۱۳۶ — چولاله بی گل روی تو داغم
شمارهٔ ۱۴۰ — زور و زر ننگرد او عجز و سکون آوردیم
شمارهٔ ۱۳۷ — اگر فرزانهام بهرچه از زلفت در اغلالم
شمارهٔ ۱۳۹ — صبحگاهان بسوی خانهٔ خمّار شدم
شمارهٔ ۱۴۲ — آنکه شیران را کشیدی در شطن
شمارهٔ ۱۴۱ — از روز ازل می خور و رندانه سرشتیم
شمارهٔ ۱۴۳ — بر افتی ای فراق از روزگاران
شمارهٔ ۱۳۸ — ز اشک و آه اندر بوتهٔ تصعید و تقطیرم
شمارهٔ ۱۴۸ — از بهترین سلالهٔ آدم توئی بهین
شمارهٔ ۱۴۷ — ای رخت برگ گل سور و لبان نیز چنان
شمارهٔ ۱۵۰ — فلک گشته سرگشتهٔ کوی او
شمارهٔ ۱۵۱ — حرف اغیار دغا در حق یاران مشنو
شمارهٔ ۱۴۴ — راه خواهی رخت بر دریا فکن
شمارهٔ ۱۴۵ — شدم صدره به زیر سنگ طفلان در جنون پنهان
شمارهٔ ۱۴۹ — فتنه چسان بپا شود خیز بیا که همچنین
شمارهٔ ۱۴۶ — کلاه دلربائی بر سرش بین
شمارهٔ ۱۵۷ — ای نرگست سحر آفرین لعلت شکرخا آمده
شمارهٔ ۱۵۲ — از باده مغز تر کن و آن یار نغز جو
شمارهٔ ۱۵۳ — راه عشق است و بهرگام دوصد جان بگرو
شمارهٔ ۱۵۴ — ای مهر همچو مه ز رخت کرده کسب ضو
شمارهٔ ۱۵۸ — گیرم نقاب برفکنی از رخ چو ماه
شمارهٔ ۱۵۵ — قد کاد شمسی تخفی شعاعه
شمارهٔ ۱۵۶ — چو ماه چارده دارم نگاری چارده‌ساله
شمارهٔ ۱۵۹ — از مژه گرچشم مستت دست در خنجر زده
شمارهٔ ۱۶۰ — دل مستمند و حیران بهوای آب و دانه
شمارهٔ ۱۶۲ — نه بگویمت که مهری نه بخوانمت که ماهی
شمارهٔ ۱۶۱ — خوشا جانی که جانانش تو باشی
شمارهٔ ۱۶۳ — هذ اغزال هلال السمآء مضناکی
شمارهٔ ۱۶۴ — صبا برگو بآن شیرین که گاهی
شمارهٔ ۱۶۵ — دلا دیریست دور از دلستانی
شمارهٔ ۱۶۶ — پا مانده در گل در سرزمینی
شمارهٔ ۱۶۷ — خاک در تو ما را به ز آب زندگانی
شمارهٔ ۱۶۹ — آنچه در مدرسه عمریست که اندوختمی
شمارهٔ ۱۶۸ — الاقد صاد عقلی بالدلالی
شمارهٔ ۱۷۳ — عشق است حیات جاودانی
شمارهٔ ۱۷۰ — بر قامت تو شد راست دنیای کن فکانی
شمارهٔ ۱۷۱ — تا دل اندر نظر آورده نگار عجبی
شمارهٔ ۱۷۵ — اَلا مَن مُبَلِغٌ سَلُمی سَلامی
شمارهٔ ۱۷۲ — خوبان همه چو صورت تو دلنشین چو جانی
شمارهٔ ۱۷۴ — ز اِشتیاق تو مُردم نه پیکی و نه پیامی
شمارهٔ ۱۸۰ — نه از لفظ تو پیغامی نه از کلک تو تحریری
شمارهٔ ۱۸۱ — اتی الرّبیع قیل الهموم بالنغماتی
شمارهٔ ۱۸۲ — شدم پیر از فراق نوجوانی
شمارهٔ ۱۷۶ — از غصّه دلم خون است در گوشهٔ تنهائی
شمارهٔ ۱۸۳ — الا یا جنة لم یحن جانی
شمارهٔ ۱۷۸ — مپند ار او نهان و تو عیانی
شمارهٔ ۱۷۹ — نبود چو ماه روی تو تابنده اختری
شمارهٔ ۱۷۷ — اَلا یا نَفسُ غُزتُک اَلاَمانی
شمارهٔ ۱۸۶ — تو چون پیمانِ عهدت می شکستی
شمارهٔ ۱۸۴ — ای که با نور خرد نور خدا میجوئی
شمارهٔ ۱۸۵ — ای آتش هوای تو در جان عالمی